PRZEPISY LIMITUJĄCE WIELKOŚĆ ZADŁUŻENIA

W ustawie o finansach publicznych zawarte są również przepisy limitu­jące wielkość zadłużenia JST. Co ciekawe, mimo tego, iż dług JST stanowi mniej niż 5% łącznej wartości państwowego długu publicznego, zasady za­dłużania się przez JST są znacznie bardziej rygorystyczne niż zasady doty­czące długu skarbu Państwa. Ogólny schemat procedury budżetowej JST jest bardzo podobny do sche­matu obowiązującego przy uchwalaniu, wykonywaniu i rozliczaniu budżetu państwa; w kilku istotnych kwestiach odnotujemy jednak pewne różnice. Szczegółowy wykaz elementów składowych uchwały budżetowej zawarto w art. 184 ust. I ustawy o finansach publicznych.

WYDATKI JEDNOSTEK SAMORZĄDU TERYTORIALNEGO

Nie ma odrębnych przepisów odnoszących się do trybu dokonywania wydatków z budżetów jednostek samorządu terytorialnego. Obowiązują więc ogólne zasady dotyczące wydatków publicznych, omówione w rozdzia­le V. Określone w art. 138 i 139 ustawy o finansach publicznych reguły doty­czące wydatków budżetu państwa obowiązują też — na mocy art. 189 ust. 1 w odniesieniu do wykonywania budżetów jednostek samorządowych.Oznacza to w szczególności, że:pełna realizacja zadań samorządowych winna następować w termi­nach określonych przepisami i harmonogramem wykonania budżetu (je­śli został opracowany),dokonywanie wydatków winno następować w granicach kwot okre­ślonych w planie finansowym (z uwzględnieniem prawidłowo dokona­nych przeniesień), zgodnie z planowanym przeznaczeniem, w sposób celowy i oszczędny, z zachowaniem zasady uzyskiwania najlepszych efektów z danych nakładów,zlecanie zadań powinno następować na zasadzie wyboru najkorzyst­niejszej oferty, z uwzględnieniem przepisów o zamówieniach publicz­nych, a w odniesieniu do organizacji pozarządowych — z odpowiednim zastosowaniem przepisów ustawy z 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie,wydatki nieprzewidziane, których obowiązkowe płatności wynikają z tytułów egzekucyjnych lub wyroków sądowych, mogą być dokonywane bez względu na poziom środków finansowych zaplanowanych na ten cel.

 

Polityka w dobie Internetu

Przekonanie młodych ludzi do wybrania swojej partii jest dzisiaj zadaniem wyjątkowo ważnym dla wielu ekspertów doradzających przy największych kampaniach wyborczych. Wszystko to sprawia, że marketing bierze górę nad merytorycznymi elementami polityki i program coraz rzadziej musi być przejrzysty i zawierać jasne wskazówki na temat tego, jak dość do określonego stanu rzeczy, a więcej zawierają haseł i chwytliwych postulatów, które są dla ludzi młodych czymś bardzo ważnym. Przymilanie się do ludzi młodszych przez starszych polityków rzadko kiedy może się jednak udać w rozmowie w cztery oczy, gdyż tam przeważnie przy poważniej konfrontacji fundamentalnych poglądów dochodzić może do głębszych problemów. Ale tutaj Internet stanowi idealny lek, ponieważ większość młodych ludzi i tak bardzo chętnie przyjmuje to, co oferuje im Internet, więc obecność polityków w trakcie wyborów na najróżniejszych portalach internetowych, popularnych czatach i serwisach blogowych to coś absolutnie naturalnego i skutecznego.

Sukces w świecie polityki

Aktualnie istnieje wiele sposobów na odniesienie sukcesu politycznego i niewątpliwie nigdy sytuacja na scenie politycznej wielu krajów nie była tak opłakana jak dzisiaj, szczególnie dlatego, że doszło swoistego tabloidyzowania większości wydarzeń społecznych. Najpopularniejsze stają się informacje krzykliwe oraz szokujące – wpływające bardzo ostro na wizerunek partii czy jakiegoś polityka a media nie są w stanie odpuścić najmniejszego nawet skandalu, ponieważ takie programy zawierające skandaliczne materiały przeważnie przyciągają przed telewizję po kilka milionów widzów. Jest to potencjał, z którego żadne medium nie jest w stanie zrezygnować, więc skandal i różnego rodzaju przecieki stają się czymś zupełnie naturalnym w świecie mediów. Nie oznacza to jednak, że politycy muszą mocniej obawiać się o własne wyniki. Dziś działa także inna popularna medialna zasada, że nie jest ważne jak mówi się o danym człowieku czy partii, dobrze albo źle, ważne by dziennikarze dobrze zapisywali nazwisko.

Czy kobiety to materialistki?

W dzisiejszych czasach bardzo często słyszymy stwierdzenie, że kobiety są materialistkami i jedyne na czym im zależy to pieniądze. Owszem, być może są takie kobiety, jest ich nawet sporo, jednak nie można wrzucać do jednego worka wszystkich przedstawicielek płci pięknej. Kiedy kobieta spotyka się z jakimś mężczyzną to być może zwraca uwagę również na grubość jego portfela, jednak w większości przypadków nie jest to czynnik decydujący o tym, czy chcemy podjąć jakiś związek czy też nie. Jedno jest pewne – kobiety lubią być obdarowywane różnymi drobiazgami jak również większymi prezentami, jednak to wcale nie znaczy, że są one materialistkami. Po prostu lubią kiedy ich mężczyzna się o nie troszczy i dba o nie. Poza tym nie oszukujmy się – kto z nas nie lubi prezentów? Na kobiety, które spotykają się z mężczyznami jedynie dla pieniędzy trzeba uważać, są one bardzo sprytne oraz wyrachowane, przez co bardzo często facet nie jest w stanie myśleć trzeźwo. Aby się więc upewnić można na pierwszych randkach nie mówić o stanie swojego konta.

Trudny czas dorastania dzieci

Czas w którym nasza pociecha przestaje być już dzieckiem i powoli zaczyna dorastać jest z pewnością jednym z okresów, które w życiu człowieka są najtrudniejsze. Zarówno jeżeli chodzi o nastolatka jak i jego rodzica. Jest to bowiem czas w którym dzieci bardzo często się buntują oraz mówią rodzicom wprost, że nie chcą, aby ci wtrącali się w ich życie. Są już przecież dorośli i wiedzą co robić. Niestety bardzo często dzieje się tak, że nastolatki nie do końca potrafią udźwignąć na swoich barkach ciężar dojrzewania, dlatego też rodzice nie powinni zwracać uwagi na takie słowa i przez cały czas być przy nim. Musimy być przy tym jednak niezwykle cierpliwi, ponieważ dziecko może nieustannie dążyć do odepchnięcia swojego rodzica. Nie wolno się jednak poddawać, bliskość nie zostanie bowiem zastąpiona butelką piwa czy programem telewizyjnym. W tym okresie życiowym niezwykle ważna jest rozmowa, ważne żeby rodzice umieli rozmawiać ze swoimi pociechami na każdy temat, zarówno ten błahy jak i ten poważniejszy.

Czy Polsce grozi wysoka inflacja

Jak podał ostatnio Główny Urząd Statystyczny, inflacja w miesiącu marcu w naszym kraju wzrosła w stosunku do marca 2011 roku o 3,9 procent, natomiast w stosunku do lutego 2012 wzrost ten był na poziomie 0,5 procenta. Najbardziej w marcu wzrosły ceny transportu, bo o ponad 9 procent, opłaty związane z mieszkaniami – ponad 5 procent, spory tez odnotowano wzrost w tym czasie cen żywności – o prawie 4 procent. Powstaje pytanie, czy zwiększająca się stale inflacja nie zagrozi dla rozwoju naszej gospodarki, gdyż jest to przecież zjawisko wielce negatywne. Analitycy finansowi i specjaliści od gospodarki jednak są raczej spokojni o wysokość inflacji – według większości z nich inflacja w tych ramach utrzymana nie odbiega od panującej w większości krajów europejskich, w dobie drożejącej na całym świecie żywności oraz galopujących cen paliwa. Należy przypomnieć, że jesteśmy jednak dalecy jeszcze od celu inflacyjnego, założonego przez Rade Polityki Pieniężnej, ustalonego na poziomie 2,5 procent w stosunku rocznym.

Zainteresowanie współczesną polityką

Media z całego świata interesują się dzisiaj wyjątkowo mocno zmianami na najróżniejszych scenach politycznych. Absolutnym liderem jeśli chodzi o zainteresowanie pozostają oczywiście kraje europejskie, które poniekąd same stworzyły koncepcję demokracji i jako pierwsze zaczęły skutecznie wprowadzać przywileje obywatelskie, pomoc socjalną, prawa naturalne i konstytucje. Polityka od zawsze kojarzona była z Europą jak mało która dyscyplina naukowa i dziedzina życia, ale niestety okazuje się, że mieszkańcy Europy nie byli w stanie skutecznie ocenić faktycznego działania wybranych przez siebie reprezentantów politycznych. Przede wszystkim chodzi o to, że ogromna liczba społeczeństw chętnie słuchała o podnoszeniu zasiłków, dodatków, ulg podatkowych, każdy chciał patrzeć jak państwo wydaje coraz więcej na budownictwo socjalne i nowe szkoły czy obiekty sportowe. Ale niestety razem z radością z rosnącego w oczach kraju nie szła w parze refleksja nad tym, skąd rządzący politycy biorą pieniądze na te inwestycje.

Internet i jego rola

Dzięki Internetowi promowanie politycznych poglądów, nazwisk i nazw partii jest proste jak nigdy dotąd i szczególnie młodzi politycy wkraczający dopiero w małą politykę na szczeblu regionalnym i samorządowym potrafią skuteczniej nawiązywać kontakt z potencjalnymi wyborcami. Dodatkowo młodzi politycy przeważnie mają poglądy dużo mocniej zbliżone do innych młodych ludzi, którzy niechętnie biorą udział w głosowaniu, więc odpowiednie dotarcie do tego kluczowego elektoratu może pozwolić na zdobycie bardzo dużej przewagi w głosach. Internet daje jeszcze jedną i to najważniejszą możliwość – szansę na ograniczenie wydatków na promocję i marketing ugrupowania startującego w wyborach. Nie można w trakcie kampanii politycznej rezygnować z plakatów i billboardów czy obecności w telewizji, ale niewątpliwie bardzo dużo można ugrać działając w Internecie i wykorzystując fakt, że ciekawe informacje i materiały wideo albo audio są natychmiast powielane i rozprzestrzeniane przez użytkowników sieci za darmo.

Stany Zjednoczone walczą z otyłością wśród dzieci

Stany Zjednoczone zmagają się z plagą otyłości u dzieci, ponieważ jedno na troje ma nadwagę lub też jest otyłe. Eksperci zajmujący się tym problemem winą obarczają złą dietę a także brak ruchu, a to jest w gestii rodziców i szkoły. Politycy szukają różnych sposobów, aby zmusić rodziców do walki z otyłością swoich dzieci. Jednym z pomysłów jest karanie finansowe, to znaczy pozbawić ulg podatkowych tych rodziców, którzy mają otyłe dzieci. Jest to suma nie do pogardzenia, albowiem wynosi dwa tysiące dolarów na jedno dziecko. Innym odpowiedzialnym za otyłość jest szkoła oraz sklepy sprzedające dzieciom hektolitry gazowanych, słodkich napojów. Badania wykazują, że spożycie napojów słodzonych cukrem spadła w ostatnich dziesięciu latach, nie pomogło to jednak w walce z otyłością, albowiem mimo wszystko liczba otyłych dzieci jeszcze wzrosła. W Teksasie natomiast jest projekt wprowadzenia monitorowania żywienia dzieci, który ma polegać na tym, że specjalnie zainstalowane kamery będą obserwowały i zarejestrują co dzieci będą wybierały na lunch. Tace używane przez dzieci będą miały specjalny kod elektroniczny umożliwiający monitorowanie danych.

MAŁO PATRIOTYCZNA DZIAŁALNOŚĆ

Tą mało patriotyczną działalność prof. Tokarz nazywa jedną z najciemniejszych kart w dzie­jach Księstwa Warszawskiego. Tymczasem jednak, gdy ta inicjatywa została odrzucona przez Napoleona, pol­ski obóz radykalny zaczął sobie zdawać sprawę, że sto­jąc na gruncie przymierza z Francją nie będzie mógł uzyskać upragnionych wpływów i wysokich urzędów.Tak bowiem Napoleon, jak i król Fryderyk August okazywali się opornymi na wszystkie memoriały i do­nosy. To poczucie wytworzyło bardzo podatny grunt dla radykalnej zmiany frontu politycznego.Zmiany przekonań politycznych nie mają same przez się żadnego charakteru niemoralnego. Wręcz odwrot­nie, kto mimo radykalnych zmian sytuacji międzyna­rodowej zawsze widział szczęście Polski w przymierzu z Francją lub zawsze w współdziałaniu z Niemcami — tego obiektywizm musi się wydać dość podejrzany. Smutne jest jednak, gdy zmiany poglądów następują wskutek zyskania posady, utracenia posady lub utra­cenia nadziei na zdobycie posady.

SPOSÓB MYŚLENIA

„Z chęci utrafienia w sposób myślenia Napoleona, towarzyszącej stale autorom memoriału, wynikało oskarżenie ks. Józefa, że nie objął Galicji w imieniu cesarza. Jeżeli się zważy, że cesarz parokrotnie robił z tego zarzut ks. Józefowi, że o tym wiedziano po­wszechnie, to zdamy sobie sprawę z tendencji memo­riału.” Ten ustęp również nasuwa pewne niedawne re­miniscencje. Mamy na myśli żądanie wysuwane przez niektóre czynniki francuskie, aby kresy wschodnie wojska polskie obejmowały w imieniu… białej Rosji. Nawet w działalności Komitetu Narodowego w Pa­ryżu takich memoriałów chyba jednak nie było. Gorszy jest jednak ciąg dalszy. Ostatnim czynem jakobinów polskich w czasie ich przebywania w obozie napoleoń­skim były wysiłki celem niedopuszczenia do ścisłego złączenia Galicji z Księstwem Warszawskim i wyzyska­nia sympatii, którą ich darzył prezes rządu galicyjskie­go St. Zamoyski.

DZISIEJSZA OCENA OSKARŻEŃ

„Dziś pisze dalej znakomity historyk — znamy dokładnie szczegóły wszystkich spraw poruszonych przez autorów i możemy ocenić, czym były oskarżenia Kołłątaja i Zajączka, możemy poznać, czym jest ta mozaika szczegółów na pozór prawdziwych, a jednak tak dalekich od prawdy.”„Entin l’ordre qu’a recu le Prince Poniatowski d’entrer en Galicie a sauv le duche de Varsovie.” To zdanie charakteryzuje w zupełności autorów memoria­łu, jeżeli się zważy, że mówią oni do cesarza, że for­malnie mają słuszność, gdyż o wkroczeniu do Galicji była mowa w tych ogólnikowych dawnych instrukcjach francuskich, w których nie brano pod uwagę najazdu na Księstwo, a rozkaz pozytywny przyszedł wtedy, kie­dy wojsko zajęło już cyrkuły bielski i siedlecki. Ta chęć imputowania Napoleonowi zasługi za zwycięską kam­panię wywołuje u nas jakieś dziwne a bliskie remi­niscencje. Warcholski duch Kołłątajów i Zajączków wcielił się przecież w naszych narodowych demokra­tów i we Front Morges, który do dziś dnia usiłuje wy­tłumaczyć generałowi Weygand, że to on właściwie zwyciężył pod Warszawą. Dalszy passus memoriału wy­wołuje również pewne echa aktualne.

Z WINY MINISTRA

Stąd zrodził się memoriał autorstwa Kołłątaja i Zajączka przeznaczony dla Napoleona, a na­zwany Notice sur l’£tat actuel de la Galicie. Jest on tak charakterystyczny dla donosie niskiej mentalności ówczesnych naszych jakobinów, że nie mogę oprzeć się chęci zacytowania jego charakterystyki przez profeso­ra Tokarza, uczonego, który według p. W. Rzymow­skiego wybielił Kołłątaja od ciążących na nim zarzu­tów. „Autorowie pisze prof. Tokarz — stawiają twier­dzenie, że wojna miała odpowiedzieć na pytanie, jak ministrowie spełniają swe obowiązki. Książę Ponia­towski zniósł podział wojska na legiony, zaprowadzony na wyraźny rozkaz cesarza. Dzięki temu w chwili wy­buchu kampanii wojsko nie miało żadnej organizacji Był to osobisty porachunek Zajączka, który ten zdołał przekazać Kołłątajowi. Z winy ministra wojny z po­czątkiem^ wojny niektóre pułki liczyły tylko po parę kompanii, w dodatku żołnierz był pozbawiony broni i amunicji, gdyż książę Józef wcale nie myślał o tym.”

DZIAŁALNOŚĆ DYREKTORIATU

Działalność tego dyrekto­riatu przejawiła się w manifestacjach, które towarzy­szyły opuszczeniu Warszawy przez księcia Jozefa, opuszczeniu, które okazało się najtrafniejszym krokiem strategicznym. Wówczas to musiał naczelny wódz prze­mykać się bocznymi ulicami ku Pradze, podburzony bowiem przez jakobinów tłum witał go w środku mia­sta rykiem o zdradzie i hańbie.Dalszym czynem dyrektoriatu była próba zamachu s a- nu i objęcia władzy w Tykocinie, dokąd wkrótce po tym schronił się i rząd Księstwa — tak zwana rada stanu. Zamach ten nie udał się. Gdy zaś poza jednym Horodyskim — który i później okaże się o wiele bar­dziej wartościowym od swych towarzyszy partyjnych żadnemu z jakobinów nie udało się odegrać w cza­sie kryzysu wojennego naprawdę wybitnej roli i gdy nie udała się próba zyskania sobie popularności przez hasło „wieszania Niemców”, byłych urzędników pru­skich, nie pozostało naszej lewicy nic innego, jak po­wrócić do metody piśmiennych donosów na księcia Jó­zefa i na rząd.

STOSUNEK DO CUDZOZIEMCÓW

Tą drogą wykryto stosunki kochanki ks. Józefa, pani Vauban, z otocze­niem Neipperga, co o mało nie spowodowało dymisii pozmejszego bohatera narodowego. Ostatecznie nie mo­gę twierdzić, że prawicowcy nigdy nie zajmowali się szkodzeniem polskiej lewicy wobec cudzoziemców. Tak na przykład Władysław Zamoyski starał się zdyskre­dytować legion Siodełkiewicza w 1849 roku przed wł dzami sardyńskimi. Ale sprawiedliwość nakazuje pod­kreślić, że inna była sytuacja Zamoyskiego wobec władz sardyńskich, a inna Zajączka wobec francuskich. Ki innym był też Siodełkiewicz, a kim innym Poniatowską Jakobini z epoki Księstwa Warszawskiego byli to ludzie niewątpliwych talentów. Miernota.członkow rzą­du irytowała ich mocno i tu można doszukiwać się usprawiedliwienia dla ich frenetycznego dążenia do władzy. Ale trzeba też przyznać, że niekiedy wyrżnie przekraczali dozwolone granice.